Public Prayer

Open Gallery

نماز جماعت

[ نماز جماعت ]

هميشه برايم ناخوشايند بود وقتي مادر بزرگ و خاله ام مرا هنكام نماز زوردتر به مسجد ميفرستادند تا در صف اول نماز براي آنها جا بگيرم.

اين موضوع ناخوشايند تر ميشد وقتيكه در ماه رمضان در تابستانهاي گرم شيراز مجبور بودم چادر بسر كرده و براي نماز به مسجد بروم. من تمام سعي خود را براي حفظ حجاب در چادر ميكردم با اين حال هيچوقت از غرولند هاي زناني كه مرتّب راجع به حجاب من به مادر بزرگ تذكّر ميدادند در امان نبودم.

از آنجائيكه مادر بزرگ زن محترمي در ميان جمع بود ، من دوست نداشتم كه او را بيازارم و تمامي سعي خود را در جلب رضايت او ميكردم.

هنوز هم خاطرات ماه رمضان در كنار مادر بزرگ برایم خوش آیند است. هنوز آياتي را كه در شبهاي ماه رمضان خوانده می شد بياد می آورم، «القوص، القوص من النّاِریارب.»

Gathering for Prayers

[ Namaz-eh Jama-at ]

I hated it when I was sent to the mosque ahead of the Namaz-eh Jama-at (the formal public prayer) to reserve first-row spaces for my grandma and aunt.

It was the worst during Ramadan because of the crowds. It mind-numbingly hot in Shiraz during the summer and I had to wear a chador (head-to-toe scarf) to be allowed into the mosque. I did my best to cover my hair and my body in the chador, but nevertheless the attendant always complained to my grandma: “She is a troublemaker; how could she be your granddaughter?”

My grandma was a respected woman and I felt so badly when I embarrassed her. My goal was to keep my grandma pleased and believe me I did my best.

I still enjoyed being with grandma during those Ramadan nights, filled with religious ceremonies and orations of the Koran. I still remember those meaningful Arabic words meant to bless God: “Alghos Alghos Menan nar ya rab” (“Save us, save us, protect us and get us out of hell”).