Weaving

Open Gallery

بافتن قالی

تاریخ تکامل قالی ایرانی یک دوران هزار ساله از پیشرفت های تکنیکی و فرهنگی است. قالی ایرانی در واقع جلوه و نمائی از رشد و گسترش فرهنگی یکی از بزرگترین تمدّن ها در جهان است و بدلیل تنّوع طرح ها، رنگ ها، اندازه ها و طرز بافت آن همواره شهرت جهانی داشته است. بافتن قالی در هر بخش از ایران خصوصیّات ویژه خودرا دارد. در حالیکه زن ایرانی ساکن قم ترجیح می دهد قالی های کوچک با استفاده از ابریشم و نخ ببافد، در کاشان که بسیار به قم نزدیک است بزرگترین و زیباترین قالی ها با طرحهاو رنگهای ویژه بافته می شود. درکرمان درجنوب شرقی ایران طرحهای قالی با قالیهای تبریز در شمال غرب ایران کاملاً تفاوت دارد. با وجود این همه قالیهای ایرانی در شمار بهترین نمایشگران و بیان کنندگان زیبائِی بشمار می آیند.

هنرقالی بافی در ایران با بافتن گلیم و جاجیم آغاز میشود.

Weaving

It has taken over thousands of years of evolving technique to achieve what we now know as the Persian Rug. To trace the history of the Persian rug is to show the cultural growth of one of the greatest civilizations in the world. Persian rugs are traditionally known for their tremendous variety of design, color, size, and weave. Persian rugs are known for their unique qualities based on local manufacture: While women in Ghom make small rugs using silk and cotton, women in close-by Kashan weave beautiful, large rugs in their own distinct designs and colors. In southeast Kerman, the design and color are extremely different from those of northwest Tabrizi. Nonetheless, all count as the most exquisite form of expression.

The art of weaving Persian rugs began in Kilim and Jajim.

گلیم و جاجیم

گلیم و جاجیم انواعی از قالی بودند که توسط زنان ایرانی ساکن جنوب غربی ایران بوجودآمدند . زنان ایلاتی قشقائی و کشکولی  (شعبه ای از ایل قشقائی است) که ساکن اطراف شهر شیراز در استان فارس هستند، مواد و ابزار لازم برای بافتن این دو نوع فرش را تهیه می کنند. تارهای این قالیها از پشم بره به دست می آید. این تارها با رنگهای گیاهی بدست آمده از گیاهان، ریشه های گیاه و همچنین پوست بادام و انار رنگ آمیزی می شوند. ابزار کار عبارتنداز یک کارگاه قالی بافی (یک قاب چوبی محکم نصب شده روی زمین یا روی دیواربطورافقی یا عمودی)، سوزن، شانه مخصوص، ماکو (وسیله ای که تار وپود فرش رابه هم نزدیک می کند و به کاربردن آن دلبخواهی است) و یک کارد و یا قیچی.

ایلاتی که در جنوب ایران زندگی می کنند ازجاجیم وگلیم به عنوان پتو استفاده میکردند. تدریجاً گلیم و جاجیم برای فرش کردن کف اتاق ها بکاررفت و از جاجیم به عنوان پرده استفاده شد.

Kilim and Jajim

Kilim and Jajim are two varieties of rugs begun by Persian women in the southwest of Iran about 3000 years ago. Nomadic tribes such as Qashghaie, Kashkooli (a sub-tribe of the Qashghaie) living around Shiraz, in Fars Province, innovated the materials and tools for making kilim and jajim. The thread was made of lamb’s wool, dyed with the color from plants, roots, walnutspomegranate’s skin, etc. The specialized tools which were developed included the loom (horizontal or vertical), needle, beating comb, shuttle and knife or scissors

Jajim and kilim were used as blankets for tribes living in southern Iran. Kilim was often used as a floor-covering and sometimes jajim was used as curtains.

گبّه

گّبه نوعی دیکری از فرش ایرانی است که با پشم تابیده شده محلّی و رنگ های گیاهی بافته می شود. در هر اینچ مربع از گبّه حدود پنجاه گره وجود دارد. پشم، ماده اصلی در بافت گبّه را تشکیل می دهد و هیچ نوع ماده شیمیائی و یا رنگهای مصنوعی در مواد و رنگ های مورد استفاده آن وجود ندارد. میتوان گفت که گّّبه یک تولید صد در صد طبیعی است.

Gabbeh

Gabbeh is another kind of Persian rug made with local handspun wool and vegetable dye. In every square inch, there are around 50 knots. Gabbeh is made of natural wool: there are neither chemicals nor synthetics involved in its materials and dye. It is fair to say that Gabbeh is a natural product.