Winter Solstice

Open Gallery

شب يلدا

[ بلندترين شب زمستان ]

در لابلاي خاطرات روزهاي زمستان هنوز گرماي آرامبخش كرسي را بياد مياورم. منقلي پر از ذغالهاي سرخ در زير ميز چوبي كوتاهي قرارداشت و روي ميز چوبي با لحافي بسيار بزرگ پوشانيده می شده. کرسی پناهي گرم و لذّتبخش براي افراد خانواده بود. پدر و مادر و فرزندان براحتي در اطراف كرسي دور هم جمع مي شدند، غذا ميخوردند بحث و گفتگو ميكردند و بعضی شبها هم آنجا ميخوابيدند.

ما شبهاي يلدا را در كنار كرسي مادر بزرگ ميگذرانديم. به پشتي هاي مخمل تكيه ميداديم و از تنقٌلات و خوراكيهاي مخصوص شب يلدا مانند آجيل، هندوانه و انار استفاده ميكرديم.

اين خاطرات شيرين با ياد آوري حضورمرد فامیل، دائی مجردمان، مرد مستبد و خودخواه، تلخ ميشود.

Winter Solstice

[ Shabeh Yaldah ] (in traditional living room)

Of my memories of winter, what stands out the most is the warmth and coziness of the korsi, a pot of hot charcoals placed under a knee-high table. The table is then covered with giant thick quilt, creating a toasty nighttime refuge for the entire family. Parents and children could easily spend the entire night around the korsi, chatting, eating and sleeping.

On the longest night of the year, we cuddled under the quilt and on giant, velvet cushions as she recounted for us ancient myths and treated us to watermelon, pomegranates, and aajil (mixed nuts). Remembering those meaningful stories, the tangy, sweet taste of the pomegranate, and the crunch of nuts breaking under my teeth brings back feelings of youth and hope.

My beautiful and bright memories from shabeh yalda turn dark and bitter when I remember my overbearing uncle, pompously sitting on a chair above us—the typical proud and domineering Iranian man.